۱۳۸۸ دی ۹, چهارشنبه

تا چند کوچه ؟؟؟

پرده ها از بغضی پنهانی سرشارترند نوشت روی یک کاغذ برداشت زد زیر بغلش از خانه زد بیرون تا چند کوچه بالاتر فقط چند کوچه راه بود ... از توی مسیر که نگاه می کرد عکس خودش را تصویر می دید افتاده رنگی توی شیشه ی هر مغازه فکرش را بکنی ... توی یک شیشه  از یک سمت کش آمد ... توی شیشه ی بعدی جمع  شد  ... شیشه ی بعد قدش را کوتاه کرد یک شیشه هم بلند ... سایه اش مثل همه ی کلیشه های بی پدر و مادر افتاده دنبالش ... پرده ها از بغضی پنهانی سرشارترند نستعلیق کرد به چه چهچه قشنگی به کاغذ ابر و باد زده بود زیر بغل کتش تنش  ... راستی آخرش نفهمیدم  چرا این کت را سرمه ای برداشتم ... رنگ کت آقای بازیان ناظم مدرسه ی بهشت توی وصال شیرازی ... شمس منی کجا روی ... شمس منی کجا روی ... بغضش ترکید ... نشست کنار یک شیشه با تصوری جمع از تصویرش و قدی که هرگز بلند نشد دیگر هرگز و ... بلند شد ... به هر سختی که بود ... تا چند کوچه بالاتر فقط چند کوچه راه بود ...

 

نکته ی روز : از کدامین ستاره بر زمین افتادیم تا در اینجا یکدیگر را ملاقات کنیم ؟  نيچه

به گاردلیا : ساعت سنگین پدربزرگ را دستم کرده ام گاردلیا ... از همان ساعت های استن-استیل جاپونی معروف ... از همان در قابلمه ای ها ... ساعت پیر پدربزرگ را دستم کرده ام  و ... سنگین است گاردلیا ... سنگین  ... درست مثل همه ی باورهای نسلم ... مثل این اصالت لعنتی ... سنگین است گاردلیا ... سنگین ... انگار هزار سال است  کوک نشده انگار هزار سال است تیک تاک تیک تاک ... آخ این ساعت لعنتی این زمان پیر پدربزرگ ... این باورهای مانده روی دست مان ... روی مچ دستمان ... سنگین است گاردلیا .. سنگین است ... برخلاف ساعتی که تو برایم خریدی  ... با همین عددهای دیجیتال ... این همین ساعت سبک ... شیک و ... می دانی گاردلیا ... می دانی ... مردهای قدیم زمان را ساعت های سنگین قابلمه ای به آنها نشان می داد و همین بود که وقت های اصلی را هم با عطرهای مختلف غذاهای توی قابلمه ی مادربزرگ  تشخیص می دادند ... ساعت برایشان بوی خوراکی می داد ... بوی ناهار ... سفره ... می بینی گاردلیا  می بینی  حالا وقت من ... وقت فدرس را که ساعت کامپیوتری تو به اعداد دیجیتال و حروف دیجیتال نشان می دهند ... یک اس ام اس از تو یعنی صبح شده ... اس ام اس بعدی یعنی اینکه شب شد ... شماره ات که روی صفحه می افتد یعنی بعد از دو روز برگشته ای و وقتی قطع می کنی یعنی ... مردهای قدیم شب ها که می خواستند بخوابند ساعت هایشان را کنار دشنه هایشان ... خنجرهایشان ... شمشیرهایشان ... کنار گیزلیک تیز پدربزرگ هایشان آویزان می کردند گاردلیا و ساعت مفهوم مردانه ای بود مثل کلاه که دست کوچک ترها نباید به آن می خورد بی ترکه ... بی فلک ... بی چک ... بی لگد ... ساعت پیر پدربزرگ را دستم کرده ام گاردلیا ... ساعت سنگینش را ... همان را که تو جلد قرمزش را شب ها روی خودت می کشی و امن می خوابی ... هر شب ... هر شب را می گویم گاردلیا ...

۱۳۸۸ دی ۸, سه‌شنبه

صحنه ی قتل نفس ...

روحم تلف شد ... چند تکان ... یک رعشه ... یک یا چند ریشتر و چند پس زمینه و یک ... روحم تلف شد ... به طرز یک علف ... یک علف هرز ... روحم شکست ... مثل بادم ها را فرض کن و روحم را بریز لای انبرها ... رحم نمی کند این سوار ... چهار نعل می رود و یک بند که روحم را با خودش می کشد روی زمین ... روحم تلف شد ... به طرز یک علف به شباهت غریبی که با خاطره هایم داری فکر می کنم ... به اولین روزی که دست هایم را از آرنج انداختم روی لبه های میزهای روشنفکری کافی شاپ ها ... این جا ... توی این کوچه ... کوچه ی خاکی و دیواره های کاهگلی یک روح ... روح سرگردان خودش را می کشد به دیوارها و هی می چکد روی زمین ... قرارمان باطل شد ... درست مثل تمبرهای دوره ی محمدشاه و خون آشام های توی فیلم های دختر پسند ... خون جور می کنم برای رگ هایم ... برای رجعت ... برای یک مسیح توی یک صلیب وقتی که مسیح را مصلوب بود ... این عطسه ... این دستمال ... این استامینافون این تب که دارد هی رشته های خاطره های توی حافظه ی کوتاه مدتم را از جریان می برد ... شده ام درست مثل باتلاق درست مثل چند سال پیش و روحم را که روی دستم خوابیده است از کوه های سنندج می برم بالا می دهم دو دستی به همان الهه ای که من را تف کرد روی زمین ... هی جناب الهه با شما هستم ... با خلط آمدیم بی خط و خلط صاف و تمیز برگشتیم خدمت تان ... چیزی نشد ... قابل شما رو نداره ... می شه صد تومن ... ارزون حساب کردم  مشتری بشید ... چیزی نبود  ... یک قلب ناقابل بود پکید یک دست سلسله ی هخامنشی اعصاب که منقرض شد ... یک نسل که سوخت ... یک جفت چشم که از ته از حدقه خشک شد ... یک دست دهان که متحیر است و یک روح ... یک روح که تلف شد ... چیزی نمیشه جناب الهه ... قابل شما رو نداره ... صد تومن می شه ... ده سنت ...

نکته ی روز : كسي كه دور بين نباشد گرفتار خطرهاى نزديك مى شود ... نیچه

به گاردلیا : توی گل بود ... توی گلاب ... توی مربا ... ظرف عسل ... توی خنده از خنده بود ... از توی بسته های شیک آدمس های خوشبختی ...  درست یادم نیست  چیزی این روزها گاردلیا فکر می کنم که از توی عکس برگردون پوست یک آدمس خرسی بود ... از کجا خریدم یادم نیست زیاد اما فکر می کنم که از توی یک دکه ی آدامس فروشی گل فروش توی میدان ونک بود خریدمش گاردلیا ... یادت هست طعم خرس های رنگی اش را گاردلیا ... درست مثل ...  یادم نیست گاردلیا اما ... اما فکر می کنم جایی همان جاها بود که اولین بار دیدمت ... پشت عکس برگردان یک آدمس  ... یک دست گاردلیای صورتی/آبی ... یک دست که  از توی دستم دستم را دست کش کرد به دست هایش و ... رطوبت دهان و گرمی پوست بد می چسباند بعضی از طرح های بعضی از آدمس های خرسی را به تن آدم گاردلیا ... حالا دیگر امان از شسته شدن ها ... امان از سابیدن ها ... امان از خراشیدن ها ... امان از گاردلیا ها امان از دست گاردلیا ... گاردلیا ... 

۱۳۸۸ دی ۴, جمعه

کرم توی حباب صابون ...

امشب می خواهم ماجرای یک کرم را برایتان تعریف کنم ... یک کرم سفید کوچولوی لق لقو که هی سر می خورد ... لیز می خورد و می رفت لای ورقه ها ... چند دسته کاغذ با نوشته هایی از جنس مرکب های پلیکان که جا مانده بودند جایی توی انبار باروت تحمل این همه فشار و من ... می گفتم ... یک کرم بود ... ریز ... کوچولو ... لق لقو ... ولو ... لای ورقه های خاطره های روز نوشت های من توی یک انبار مرطوب باروت ... شدم عین قدیم های خارج ... یک دستم از کف روی سطح میز است یک دستم با یک انگشت خط می کشد دور خط آن دست روی سطح گرد و خاک کهنه و قدیمی شهر ... آخ یادم رفت بگم ... من پدرم یک آرشیتکته با یک ماکت کوچک از شهر از دوران جوانی جا داده روی یک میز ته انبار خاطره های باروتی ام ... درست مثل یک بشکه ی باروتم ...  درست مثل یک بشکه باروت زعفرانی فرد اعلا ... می گفتم ... یک کرم که لای ورقه های خاطره هایم می لولید یک روز خورد به کناره ی سنگی و افتاد روی سنگی و ... یک جرقه ... یک تک جرقه و ... حالا اینجا هستم ... بی کم ... با کاست ...

نکته ی روز : ترحم صفتی ویژه ی صاحبان قدرت است و به معنای فراتر از عدالت ، پایان عدالت ... نیچه

به گاردلیا : حباب های دور سرت گاردلیا .. حباب های دور سرت ... رگه های اشک هایت که از لبه های پلک هایت ... یک مرد همیشه زخمی زنی از جنس بلور آجین شده به دست هایش ... پف کرد این ماجرا ... می دانی گاردلیا ... چند روزی است باز آماس مغزم لبه برداشته ... با لبه های خاش خاشی ... دونه های خوش رنگ خاش ... خاشی و بوی تافتون های لعنتی که تو را اولین بار لای یکی از همان ها به دندان کشیدم  لای یکی از همان ها بود که ... حباب دور سرت را برداشتند یک نشانه یک اشاره به یکی از همان حباب ها به انگشت اشاره و ... تق ... توق ... می ترکند گاردلیا ... می ترکند این حباب ها ... حباب ترک خورده ... چیزی مثل یک تابلو از تو محو ... برای افاقه ی حادثه در یک نجات احتمالی ... برای اینکه بپری  چنگ بزنی بگیری و بری بالا ... بالا ... بالاتر ... بروی تا صابون ... تا قالب صابون ... تا ... خراش خراش خراشیدن و خراش به خراش خراش انداخن روی سطح صابون از دستت دیگر سر نخورد لیز نخورد لیز نشود  صابون گاردلیا ... باور کن این بهترین راه است بهترین درمان است ... گاردلیا ...

۱۳۸۸ دی ۲, چهارشنبه

سلیمان کشته شد و جراده درو ...

یک انگشتر داد به من حضرت سلیمان ... انگشت کوچک نه بغلی/کناری انگشت کوچک دست راست بکنم بشوم سلطان ... بشوم پادشاه بیفتم روی تخت ... یک ملحفه که عطر تن جراده را می داد هنوز از آخرین باری که توی آغوش سلیمان مرده بود و یک دست مهره ی شطرنج کریستال آب شده بودند توی ظرف ذوب شده ... جراده ... جراده ... جراده ... چیزی مثل بوی شیره ی تند کاج از لبه ی چوب تخت بلند شد ریخت توی صورتم سه بار غسل تعمید ... جراده ... جراده ... جراده ... ملحفه را جر دادم از وسط ... سه بار ... از سه سمت ... خون توی همه ی ماشین را برداشت دنده ی ماشین به دنده ام ماند ... دنده را به دنده فرض کن ... یک دنده ای جراده ... خیلی یک دنده ای ...  انگشت که کشیدی لای لب هایت تر شد احساس کردم مسیر باد عوض شد ... باور کن ... یک هو خط وسط جاده گم کردم توی خاطره های قصر ... توی همان صندوقچه ی کهنه پلاسیده ی مادربزرگ بعد نور شدیدی زد به زیر چرخ های ماشین ... خودم را به دست بوسه ها سپردم ... بوسه ی جراده ... بوسه ی کژدم زن همسایه که هر روز توی شیشه می گذاشت پشت پنجره آفتاب بجوند ... بجوند این منظره بشود خوره ی روح جراده آنقدر زخم آغوش سلیمان عمیق بشود که ... دنده هایم شکسته اند  ... دنده هایم شکسته اند و این انگشتر لعنتی فکر کنم از لای انگشتم لیز خورده افتاده رفته زیر صندلی زیر صحنه ی تصادف زیر جسد خرد خاکشیر جراده زیر تن ایستاده ی سلیمان کف تابوت ... تابوت آبگینه ... جراده را توی هفته نامه ها روزنامه ها و جریده های آن ماه منعکس کردند خبرش را نوشت انگشتش را لای لب هایش  تر کرد گرفت به سمت آسمان به سمت خورشید ... کژدم های جراره ی زن همسایه هر روز توی شیشه از پشت پنجره همان وقتی که عطر لب و آب دهان زلال جراره پیچید توی فضا مکان زمان سلیمان مست مست زده بوده به کوه ... زده بوده به صحرا ... به دشت ... زده بوده به سیم آخر و یک گلوله ... خلاص ... جراده ... با یک بغل خاطره های سلیمان نبی یک تن مرده که جسد شد از جراده و لای براده های آهن های مچاله  ... سلیمان پیژامه را برداشت از پشت در کمد آمد بیرون چند بار کش پیژامه را این ور و آن ور کرد و گفت : جراده ... بیا این ور ... بیا پیش من ... بیا دختر بیا ... جراده خندید: سلیمان ... این پنجره ی خانه ی رو به رویی را دیده ای ... دیده ای زن این خانه چه کژدم های جراره ای دارد توی شیشه اش می گذارد پشت پنجره هر روز آفتاب  بجوند ذره ذره ... سلیمان خندید ... از کجا باید بدانم جراده جانم آخر ... جراده جان ... جراده خندید ... آخر جای بوسه ی جراره ای چند روزی است که روی/توی لب هایت را بد جور گزیده است سلیمان ... سلیمان مشتش را کوبید روی داشبرد ... بس کن زن ... بس کن ... صدای خنده ی جراده پیچید سر ماشین کج شد پیچید توی خاک انداز توی دست انداز ... توی خاکی دست هایش را انداخت دور گردن جراده و فشاررر ... خورد به کوه  ... جراده ... جراده .. جراده . بیا بیرون دختر بیا بیرون ... بیا پیش من دختر ... بیا این جا دختر ببین لای آهن ها مانده ای ... ببین مرده ای ... نکن دختر ... نکن ... تکه ای از سلولی خاکستری  مغز جراده  ... تکه ای از سلولی با خاطره ای محو از شیشه ای که یک روز بعد از کشتن زن همشایه  لباسش را پوشید ... کژدم را بی هوا به هوای بوسه انداخت روی لب  سلیمان  و همین شد آن روز خط وسط جاده را گم کرد و زد به کوه زد به دره به صحرا به دشت ... لخت لخت ... آخ جراده ... جراده ... جراده ... هوای بعد از ظهر عجیب می گیرد این روزها عجیب ... می دانی ... تحمل این شهر با همه ی زیبایی هایش برای جراده سخت است ... دست خودش که نیست ... از روزی که سلیمان رفت این انگشتر به دست جراده دارد زار می زند هر روز و حتی هر روز  که جراده نگینش را لای لب هایش می کشد با بزاق شیرین دهانش خیسش می کند عطری مضاعف می پیچد توی فضا صدایی غریب  می پیچد به سمت کوه: من آن نگین سلیمان ... من آن نگین سلیمان به هیچ ... من آن نگین سلیمان که به هیچ نستانم که گاه گاه که گاه گاهی که گه گاهی بر آن یکی دست اهریمن باشد ... می دانی جراده ... زن تا وقتی دو دست داره همیشه این احتمال هست آن یکی دستش که توی دست تو نیست توی دست هر آشغالی باشه ... سلیمان این را گفت و به ضرب ... یک ضرب ... محکم تیز تیغ آبدیده یک دست جراده را قطع کرد و همین شد انگشتر لیز خورد و رفت ... رفت زیر صندلی زیر لا به لای آهن های مچاله زیر صحنه ی تصادف سلیمان آن دست جراده را سفت گرفت توی دستش و با اشک همه ی انگشت هایش را خیس کرد ... عطر عجیبی پیچید توی هوا/فضا یک ضرب با فشار تند تیز انگشتر را کرد توی انگشت های نازک و زیبای جراده تو بعد از این ملکه ی ملک سلطنت من هستی ای جراده ی زیبا ... بوی عطر اشک های سلیمان پیچید آغشته شد با عطر دلپذیر بزاق شیرین جراده و بوی گند جسد گندیده ی زن همسایه زیر تخت اتاقش و کژدم که از توی گوش هایش به سختی  آمد بیرون با تکه ای از سلولی خاکستری تویش خاطره ای بود از هر روز  پسرش را می انداخت توی یک دست شیشه ی آبگینه می گذاشت پشت پنجره آفتاب بجود بزرگ بشود بزرگ و بزرگ تر برای خودش مردی بشود ... مرد بزرگی مثل پدرش ... سلیمان ... سلیمان نبی الان چند روز است آگهی تحریمش را زده اند به دیوار بر اثر یک تصادف دلخراش و فروغ هم از وقتی فهمید دیگر تمام شد تسلیتی برای روزنامه فرستاد و البته با اجازه ی مادرش که هر روز او را می گذاشت توی شیشه می گذاشت پشت پنجره و فروغ انگشتش را بر سطح داخلی پوست کشیده ی توی شیشه ی آبگینه می کشید و می گفت کسی هی هر روز مرا به مهمانی آفتاب می برد ... کسی مرا ... چراغ های رابطه روشن بودند ... خیلی روشن  ... زیادی روشن ... آن هم برای سر دردهای میگرنی فروغ ... از همین جا شد شروع کرد به جویدن آفتاب و ذره ذره همین شد عاقبت هوا تاریک شد و سلیمان چشمش درست ندید چراغ های ماشین رو به رویی یکهو از رو به رو زد توی چشم هایش و یک لحظه کور شد ... کور شد و هیچکدام از خوبی های جراده را ندید زد به کوه ... زد به صحرا ... زد به دشت ... زد توی گوش جراده محکم ... با یک سیلی با پنج انگشت که همانند پنج حرف حقیقت ... و کنترل ماشین از دستش خارج شد و ... تصادف وحشتناکی بود تا چند روز دست هایم می لرزید حتی همین حالا ... همین حالا که می خواهم که دارم سعی می کنم همه ی ماجرا را برای شما تعریف کنم ... مو به مو ... ذره به ذره ... آفتاب به آفتاب ...

۱۳۸۸ آذر ۲۵, چهارشنبه

کف دستهای تو ... فدرس

گاردلیا به فدرس : از دم دمای صبح هی دلم پیچ می زند ... هی انگاری یه دست نشسته افتاده توی روده هایم و هی چنگ می زند به همه ی امحا و احشایم  ... هی می خواهم بخوابم که این دل پیچه های لعنتی بروند و گورشان را گم کنند ... خوب هر وقت که نیستی همین آش و همین کاسه است  دیگه فدرس خان ... می بینی؟ می بینی فدرس خان؟  تمام دیشب که نبودی همه اش یک زنی از توی مونیتور سرم داد می کشید ... همه اش روی چروک های دست های نازنین پدربزرگ خط می کشید ... خط می کشید ... خط می کشید ... قصه از اینجا  شروع شد که من توی یک جای تاریک گیر کرده بودم جایی که زمان بعد عبورش را گم می کند و هی دور یک  عدد ثابت که انگار ساعت هشت  شب  بود سوزنش گیر کرده بود و  هی همان جا  مارش می زد ... مارش می زد ... مارش می زد ...  من توی یک جای تاریک/ترسناک گیر کرده بودم و یک  ساقه ی عجیب پیچکی از نوع  سیاه دور پاهایم حلقه زده بود و هی بلندم می کرد  به ارتفاع بلندترین تبریزی نیده که روزی توی آرشیو عکس هایت ثبت شد ...  ها می گفتم ... بلندم می کرد ... پرتم می کرد از روی بالای سر همه ی  باورهایم  و محکم مرا می کوبید به پایین ... ته  زمین ... گرم باورهایش ... آخ ... تو نمی دانی که این بدن گاه که طاقتش طاق می شود از این دردها چطور به خودش پیچ می زند پیچشی سخت تر از پیچکی از نوع  سیاه حتی ... که یکهو از خواب پریدم ... و توی این/همین  وسعت عجیب و روحانی  تنت پنهان شدم و  تو  هم  هی می گفتی: " نترس دختر ... نترس ... مگر توی همه ی اتفاقات بد دنیا کدام حادثه بدترین رقم خوردن  ممکن است؟  نترس دختر ... نترس ... من اینجا هستم..." و تو بودی و پیراهن خوشبویت که عطر کومورهای آغشته به نم  جنگل را می داد ... حالا باز دلم پیچ می زند حالم خوش نیست انگار  اما خوبم ... انگار می خواهم  هی از الکی خوب نباشم که تو  باز پنجه هایت را لنگر کنی لای لای به لای تار به تار موهایم و مرا سفت بچسبانی به تنت ... دلم می خواهد هر شب کابوس ببینم و  با هق هق گریه از خواب بپرم تا تو زیر عبایت  پنهانم کنی و چانه ام را با انگشت هایت  سفت بگیری و اشک هایم را لیس بکشی ... چشم هایت برق عجیبی بزند و دهان گرم و مکنده ات را بچسبانی زیر گوشم و باز بگویی: " نترس دختر نترس ... مگر توی همه ی اتفاقات بد دنیا کدام حادثه بدترین رقم خوردن ممکن است؟"  بعدش با دست بزرگ و سنگینت پیشانیم را بپوشانی و نفست را با کلام حق بپاشی روی صورتم: " ای پروردگار همه گنه گاریم و جفا کردار تو آمرزنده ای تو بخشنده ای و مهربان ... در قدر و لیاقت منگر در فضل و عفو بنگر ما را ... در بحر غفران غریق کن و در جنت ابها با ملا اعلا رفیق ... تویی رحیم تویی رحمان." و من ... من ... من ...  گاردلیایت ... باز  مثل هر شب کف دست های تو از دنیا بروم و باز  مثل هر روز با اولین اشعه ی "آفتاب"  کف دست های تو به دنیا بیایم ...

۱۳۸۸ آذر ۲۴, سه‌شنبه

مکانیسم ...

پرخاش از رگ های گردنش کشید بیرون ... هزار عصب به شکل هزار اژدها از هزار روزنه ی پوستی کک مکی اش ... یک نفر که داشت می گریخت جلوتر از او بود چند قدم و یک نفر که داشت توی ذهنش به او فکر می کرد شاید مادرش با یک لبخند گندمی و یک گونه ی براق ... می دوید پشت سر همانی که جلوتر می دوید و هزار رشته ی عصب مثل هزار اژدها هزار بار در ثانیه ... یک تکه از گوشت سر شانه اش سر اولین چهار راه کشیده شد به دیواره ی سیمانی نبش اولین خیابان کنده شد ... افتاد بعد از اینکه چند لحظه چسبید به پرزهای سیمانی دیوار و چسبید به کف نمناک زمین از ریز ریزهای باران صبح و بعد از ظهر ... یک تکه گوشت که دهان باز کرد و چند تکه از سنگریزه های قیری کنده شده از آسفالت را بلعید و توی خودش خردش کرد در/به ابعاد شن ریزه های کف دریا ... برویم سراغ کسی که می دوید از عقب برسد به آنکه جلو جلو می دوید برسد بگیرد قفل کند سر دهان های هزار اژدهای پرخاشش به پشت گردن همانی که از جلو می دوید ... من عقب افتادم و در ادامه از این جا به بعد شدم راوی شکست خورده ورشکسته ی عقب افتاده  ... اه ... لعنتی ... این را راوی گفت نگاهش به آخرین تصویرهای آنکه از جلو می دوید آنکه از پشت ... پشت پیچ بعدی گم شد گم شد و هزار رشته ی عصب پرخاش پاشید از صورتش روی دیوار ... روی دیوار سیمانی ادامه ی خیابان بعد از نبش آخرین پیچ پشت سر و بعد ... تکه گوشتی از آنکه از پشت سر می دوید مالید به دیوار از سر شانه هایش جدا شد دوان دوان از پشت سر رسید پرید پشت گردن راوی ورشکسته را گرفت و گردنش را ... شک/ستش ...

نکته ی روز : گناه نه! دیوانگی!!! می فهمید ؟؟؟ ... نیچه

به گاردلیا : نمی دانم باز چت شده چرا باز داری اشک می ریزی چرا باز خیسی این اشک های بدمصبت تا زیر چانه ات رسیده نمی دانم چت شده باز گاردلیا نمی خواهم هم بپرسم ... می دانم باز دلت پر است یک کلمه هم بگویم باز بغضت می ترکد از کلمه و غر زدن های شیرینت که از شدت شیرنی وقتی که می ریزی روی سرم تا یک هفته از همه ی هیکل و سر و پا تا مغز استخوانم نوچم ... نمی دانم باز چت شده گاردلیا قصد هم ندارم که بپرسم که چته دختر چرا باز نشستی جلوی من قنبرک کردی آبغوره می گیری ... می دانم آمدی این جا بشینی اشک بریزی دونه دونه قد مرواریدهای غنیمتی نادرشاه از هند که من بپرسم که چته اشک می ریزی باز دختر باز چیت شده ... می دانم که منتظری دختر می دانم اما اما ببین ... ببین گاردلیایم ببین این آفتاب تنبل تر از آنم کرده که من دهان باز کنم و باز نکرده تو هزار من مربای چسبناک غرهای شیرینت را بریزی توی حلقم و من را تا یک هفته ی تمام نوچ قصه ی غصه هایت کنی ... من فقط بی صدا به زیر چانه ات نگاه می کنم به قل قل خوردن چند قطره اشکت ... هی به این ور چانه ات هی به آن ور چانه ات و هی لرزیدن لب پایین با قسمت قشنگی از فک  که به دلخواه من یک روزی تراشش داد ژپتوی پیر ... هی دستمال کلنکست را از این دست آن دست نکن هی یه جوری که توی فیلم های سینمایی مثلن قشنگ محسوب می شود رویت را اونور نکن که نمی خواهی  اشک هایت را ببینم و هی از آنطرف توی دلت داد بزنی : ببین فدرس خان... ببین... ببین چیکارم کردی... ببین واسه ی یه پالتوی آخس آخس قرمز که دوست دارم برام بخری بپوشم با هم بریم آخر همین هفته برف بازی هی یه جور پز بدم که تو انگار دوست پسرم هستی جلو همه ی دوست دخترا دوست پسرای توی برف بازی پارک ... آخه اگه من هی قهوه ای بپوشم هی خاکستری بپوشم همه بفهمند فدرس خان آقامه ... نمی گن آخه اینا خجالت نمی کشن سر پیری آخه فدرس خان ... ببین نمی خری فدرس خان ... ببین نمی خری ... نه گاردلیا قصد ندارم بپرسم  اصلن هم نمی خوام بدونم باز چته باز چرا داری اشک می ریزی گنده گنده قد مرواید های غنیمتی نادرشاه از هندوستان گاردلیا ... نه ... نمی ... خوام ... بدونم ... گاردلیا هم فهمید که امروز روزش نیست خبری نیست ... در مربای شیرین غرهایش را بست و سر نوچ و چسبناکش را گذاشت بین زانوهای فدرس خان همان جایی که تا آن جا فدرس  پاچه ی پیژامه اش را زیر آفتاب زد بود بالا و قلمبه شده بود پیژامش مثل دلچسب ترین و مردانه ترین بالشت دنیا ... قصه ی ما به سر رسید گاردلیا هم همان روز دم دمای غروب به پالتوی قرمزش رسید ...

۱۳۸۸ آذر ۲۳, دوشنبه

پر وا نکن پر وا نکن ...

لعنتی دارد می بارد یک ریز ... یک ریز کرم های درشت و آب دار دارد می بارد روی زمین امروز از صبح خیلی زود ... کرم های اتفاقی ... کرم های تصادفی ... کرم هایی که حتی من اسم کوچک شان را نمی دانم ... یک نفر یک دستش را از پنجره گذاشت بیرون همه ی آن را تا مغز استخوان خوردند ... شایدشایعه باشه... شایدهم فانتزی ... شاید هم تصور غلط یک شهروند عادی یا شاید دست خودم  است که دیگر از امروز صبح زود دست خودم نیست ... حالا آخه این وسط ... دست خودم هم نیست آخه اما ... شاید خطای دید است اصلن یا شاید  اغراق به نفع باورهای نا خود آگاه اما صدای تایپی که از روی صفحه ی کی/برد این لپ تاپ لعنتی از صبح زود از اتاق بغلی که هیچ کس توش نیست می آید بدجوری رفته روی مخم ... یک نفر دستش را از پنجره گذاشت بیرون ... همین ... به همین سادگی و یک دست دارد همه ی ماوقع را  روی صفحه کلید می کند ... شاید فقط یک رویاست یک خواب یا یک تعریف ساده توی یکی از جلسه های شبانه اما ... امروز از صبح زود آسمان پر از ابرهای سرمه ای دارد یک ریز کرم های درشت و آب دار می بارد روی زمین ... کرم های سبز فسفری ... کرم های قهوه ای ... کرم هایی مشابه کرم های پیله ای پروانه های گوشت خوار و نخوار ... تنم را به سختی می کشم کنار پنجره شیشه را باز می کنم ... یک ردیف از سربازهای لزج با نیم پیله های نیمه کاره روی سطح بدنم را می پوشانند دهانم  پر از شایعه پر از باورهای عوام پر از فانتزی های لغزنده/خزنده ... سرم تا توی مغزم پر از رویا می شود صدای تند و سریع و عصبی تایپ از اتاق بغلی همه ی خانه را برداشته و یک جفت بال رنگ رنگی  از پشت نخاعم می زند بیرون از هم باز می شود و میل ... میل .. میل به گرسنگی به گوشت ... گوشت تازه ...

نکته ی روز : مگذار حقی را به تو بدهند که تو  می توانی خودت آن را به زور بستانی ... نیچه

به گاردلیا : دست گیره ی اتاق را ورق می زنم ... در به در ... پنجره به پنجره ... اتاق به اتاق ... یک ردیف قالی شسته هنوز نم دار کف اتاق پهن هستند اشاره به بوسه ی اساطیری و اصیل پدربزرگ پیر از لب های انابی مادربزرگ و یک طاقچه ... دست گیره ی اتاق ورق خورد گاردلیا ورقه ورقه روی هم پوسیده گی می ریزد زیر چهارچوب غلژ و غولوژ ... بیرون درایستادم با دست های تا مچ توی جینم خم شده ای/خوابیده ای روی زمین  از زیر در برق پوتین مسخت کرده هی می کوبم به در گاردلیا ...  مسخ زیر چهارچوب در خوابیدی براده ها و خرده های پوسیدگی ورقه ی دست گیره می ریزد نرم نرم روی گونه هایت ... من پشت در هی بزرگ می شوم سانت به سانت و تو هی داری ... گاردلیا این اتاق با همه ی متعلقاتش مال پدر بزرگ است ... خوب یا بد ... ساعتی به دیوارش نیست اما زمان ... زمان به طرز وحشتناکی جول و پلاسش را ریخته است به در و دیوار ...  من این جا هستم پشت در تو مسخ پشت دیوار ... من این ور غلژ و تو اون ور غولوژ ... قصه ادامه دارد ... همین ...

۱۳۸۸ آذر ۲۲, یکشنبه

کات ... یک ... دو ... سه ...

خودم را تقدیم می کنم به یک دستگاه الهه که تا قوزک پایش را کرد توی شکمم به نشانه ی دستی که هرگز داده نشد ... کدام قله کدام اوج؟ این را که گفتم فروغ پرید از ارتفاعی که توهم یک پرنده ترسیم می کرد و من هم که توی اهدافم غوطه ورم ... کارهای تازه ای در راه است ... خداوند بی مانند نیست دیگر ... یک شبیه سازی پر قدرت یک مطابق اصل غیر فلسفی یک درخت چنار که سبز می کنند دستی دستی روی مزارت ... تهدید نکن انجام بده ... معنی زندگی وقتی لخت به دنیا آمد ...

نکته ی روز :

به گاردلیا : یک پایت را بریده اند به قامت رعنایم ... یک دستت را گذاشته اند لای جرزم و یک چشمت که مانده است به ... کج کج راه می روی و چند بار می زایی ... مفاهیم کهنه ... باورها ... تصدقت بروم ها ... الهی به زمین  گرم بخوری را ... بی خیال گاردلیا ... بی خیال ... نجنگ ... این/همین زندگی است  این که داری می کنی ... ساده باش چه در باجه ی بانک چه بالای سر قبرم ... ساده باش و زندگی/همین زندگی ات را بکن ... نجنگ گاردلیا نجنگ ... کج کج راه می روی دیگر ادامه ی وزن اندامت می رود روی خطوط عابر پیاده ... پیاده شو و دستت را در جایی نرم/گرم/امن از کناره ی تجن بشور یک تک نگاهی به کناره های نیده بیانداز و ... برو گاردلیا ... برو ... این ... همین زندگی است ...  داری بزرگ می شوی و وقت ... وقت بزرگ شدنت است گاردلیا ...  به کنار اقیانوس رفتم ... به کناره های وسیع آب و سپردمت به دست عمیق ابها که گرم و پیر چروک هایش را موج موج کند روی امنیت واژه ها از ندا یک اپیزود اقتباس می کنم  ... سوت عجیبی نخ می کشد به هم هردو گوشم را و یک صدای شلپ شلپ آشنا غریبه غریب می پیچد توی هر دو گوشم ... من رو به ماه طلعت ابهی می ایستم  جام را سر می کشم ... دو گیلاس بزرگ و دو صدا که دو بار به هم می خورد سردم است سردم است بعد تنها می ماند تنها صدا می ماند صدا تنها می ماند ... تنها صداست که تنها می ماند ... صدا ... ارتباط عقیم ... ارتباط غیر ممکن ... صدای پشت پنجره  ... چراغ های رابطه ی پشت پنجره تاریکند ... چراغ های رابطه ی جلوی پنجره هم تاریکند ... شعمدانی ها ... شعمدانی ها .... بی خیال گاردلیا ... بس است به ابهای اقیانوس ها که کافی است کج کج را نرو ... قد رعنایت را از لای جرزم بیانداز بیرون و چشم بچرخان ... زندگی همین است گاردلیا همین ... یافتن سکه ی یک پادشاهی توی یکی از یکی از جوب های قلمروهایش ... توی جیب سهراب ... حالا بخند رو به این سمت ... به پهنای صورتت ... در مقابل آشکار ترین دوربین نامخفی کهکشان ایستاده ای ... بخند ... دیدی ... هیچیش اصلن شوخی نبود ... کسی مرا به آفتاب معرفی کرد و بعد ... بعد دست آفتاب را گرفت و ... رفتند گاردلیا ... دوتایی با هم ... رفتند گاردلیا ... باور می کنی ... تنها صداست که تنها می ماند گاردلیا ... تنها صدا ... نه فدرس ... نه گاردلیا  نه ... تنها صداست که تنها می ماند گاردلیا نه گاردلیا و فدرس گاردلیا ... 

۱۳۸۸ آذر ۱۷, سه‌شنبه

امسال ...

گاردلیا به فدرس : می دانی فدرس ... شب های صبح شونده مان حرف های زیادی برای گفتن دارند ... حرف هایی که اگر بخواهی کتاب شان کنی تمام تاریخ را پر می کنند تمام سال ها را از بدو آدم و حوا گرفته تا اکنون تا این زمان تا گاردلیا و فدرس ... می دانی فدرس ... اگر بخواهیم این حرف ها را جایی جا بدهیم حجم تمام مسافرخانه ها هم کم است برای خواباندنشان ...  می دانی فدرسم ... اگر بخواهیم این حرف ها را ترانه کنیم و پهن شان کنیم روی تن دنیا باز خدا چاره ای ندارد از آفرینش چند دنیای دیگر ... حالا ببین که چقدر حرف/کلام  چقدر خاطره چقدر من چقدر تو ریخته روی سطح هستی ... حالا ببین که این همه دل دل کردن ها  گریستن ها خنده ها  عاشقانگی ها و  شاعرانگی ها چقدر روح داده به این زمین مرده ... چقدر آفتاب این برکت تابیده به ذره های هستی ... ببین  چقدر قشنگ است ... ببین روحمان با چشیدن این طعم ها چقدر خوشبخت می شود ... ببین  این بند عجیب که دورمان تنیده  ما را چه عجیب تر به هم وصل می کند ... ببین که می زنیم به کوه و دشت و چریک می شویم مسافر می شویم  غریب می شویم توی غربت و  زندگی مان را می ریزیم کف همین دست ها و با هم من و تو با هم می زنیم به جلد قرمز یک کتاب ... ببین ... ببین فدرسم ... ببین که هنوز بوسه نزده روی  پیشانی من از هوش می روم ... ببین که تن ایران که هیچ  تن همه ی قاره ها را می توانیم بستر عشق بازی مان کنیم و توپ خنده و نفس های داغ مان را با تف بپاشیم توی صورت هر که زخم زد ...   ببین باز زمستان در پیش است و دل من دل دل عجیب آن روزهایش را می زند و چشم های تو گرگر اولین هم آغوشی  ... حالا زخم پشت تو و دست من را بی خیال ... ما که حالمان بردیم/می بریم ...  داغ و تپنده  امسال هزار ساله می شویم ...

۱۳۸۸ آذر ۱۱, چهارشنبه

پایان تاریخ تاریخ مصرف بیست سال پس از تاریخ تاریخ تولید ...

پشت پنجره ی ویترین مغازه ی تلویزیون فروشی سر کوچه ایستاد زل زد به تصویر خودش محو شد به راز بقای روی آنتن شهر ... یک کلاغ توی خیالم مرده است چند روزه بوی گند لاشه اش همه ی سوراخ های حفره های توی سرم را برداشته پایش/نوک کفش براق ماتش را چند بار زد به پر جنازه ی کلاغ که عکسش توی ویترین راز بقا به طرز ماتی منعکس بود ... یک نفر یک کرم کاشت توی دندانم/وقتی خواب بودم ... سرم سر شده بود وقتی دکتر انبر را کرد توی دهنم  و یک سر گم شده ی کاموا از ته حلقم دهان باز کرد دستش را به قیچی از مچ چید/کند و رفت ...

نکته ی روز : پایان تاریخ چیزی شبیه پایان انسان است، فراموشی محض، بدون دندان، بدون چشم بدون ذاعقه، بدون همه چیز ... نیچه

به گاردلیا: سردم است گاردلیا سردم است ... امروز از صبح زود هی دو تا گوشواره ی گیلاس را هی لای دندانهایم گرفته ام از دم و هی سرم را تکان تکان داده ام سوت عجیبی می زند توی گوش هایم سوت عجیبی ... یادت هست ... من آن شب از راه رسیده بودم و می خواستند که بخواباننم توی یک قبر توی یک گور که به شکل یک مسافرخانه ی کهنه ساخته بودندش از روز اول یادت که هست گاردلیا ... من تازه از راه رسیده بودم و خب حق هم داشتم گاردلیا حق داشتم پیر بودم یادت که هست ... سردم است درست مثل قندیل های روی شاخه های گیلاس باغ های رودهن توی آن زمستان های لعنتی می دانی که ... یادت هست که ... تو جوانی قشنگی داغی تابستانی هندوانه طالبی و شلیل ... تو گرم بودی گاردلیا گرم ... تو کرچ کردی خودت را روی تن سردم روی عضله های پیرم روی کهولتم تو مرا زنده کردی و بخشیدی به کناره های نیده به کوه ها و دره های رنگ رنگی به کوچه باغ ها به خیابان های سنگ فرش به یک تهی که صفر شده و از تویش یک عالمه روز یک عالمه آفتاب یک عالمه زندگی ریخت بیرون تا امروز تا امروز تا امروز تا امروز تا امروز تا امروز تا امروز تا ... امروز چند شنبه است گاردلیا ... توی سالن فرودگاه که بودم یادم هست که روی جلد قرمز یک هواپیما نوشته بود سال یک هزار و دوهزار و چند ... راستی گاردلیا راستی چه سالی هستیم گاردلیا ... صدای خروپف کوه پیچیده توی پژواک های گوشم و یک پرنده که اسمش را بچه ها گذاشته اند عقاب نقاشی دارد قوقولی قوقو می کند توی سرم گاردلیا ... من سردم است گاردلیا من پیرم تو چه جوانی چه داغی چه خوبی ... تو می بخشی مرا گاردلیا ... تو می بخشی مرا ... مثل همیشه گاردلیا ... مثل همیشه ... من خیالم تخت است ... تخت تخت دختر تخت تخت دختر ... می دانم گاردلیا می دانم ... می بخشم فدرس خان می بخشم ... می دانی که می بخشم فدرس خان ... می دانی ...

از ابتدا تا به انتها تا ابدیت تا ابد

به گاردلیا : نشسته ام اینجا و اینجا و آنجای این ماجرا را راه راه و را به را دارم دوباره نگاه می کنم گاردلیا ... دارم دوباره این/همین ماجرا ر...