به گاردلیا: تمام دیشب را توی زیر پله ای چمباتمه زده بودم گاردلیا ... توی راه پله ها گاردلیا ... تمام دیشب را توی همان سوراخ موراخ توی راه پله بودم تو را توی بوی رطوبت نمناک زیر زمین نفس می کشیدم ... تمام دیشب را انگشتم را از قسمت پوسیده ی شکمم کرده بودم توی لای و به لای روده هایم ... تمام دیشب را به تو فکر می کردم گاردلیا ... تمام خشکی نصف صورتم چسبید به خیسی دیواره ی نمدار این زیر پله ی لعنتی ریخت ریختم از ریخت افتاد روی زمین توی زیر زمین ... همه ی دیشب را به تو فکر می کردم گاردلیا درست در حالی که بوی این پارافین لعنتی از تو/از درون خشکم می کرد به گونی نون خشکه هایی که همان گوشه مادر بزرگ جمع می کرد برای مرد پابرهنه ی نمکی که ترمز گاریش تکه لاستیکی از بریده ی لاستیک بنز آقای تات بود ... تمام دیشب را به تو فکر می کردم لعنتی ... به جداره های خوش بوی شیارهای قاش قاش شده ی زبانم و خونی که از نوک زبانم اسم تو را روی دیوار نقاشی می کرد گاردلیا ...تمام دیشب را بید نمی زدم مثل بید می لرزیدم گاردلیا ... از ترس ... از ترس ... از ترس ... سقف دهانم خراب شد روی کف دهانم و مغزم مغز داغم ریخت ریخت ریخت روی آوار همه ی کلماتی که با همه ی بارشان سنگین ماندند به نوک زبانم ... ریخت ... فرو ریخت سقف دهانم توی همان ریشتر پس لرزه های بیدهای مجنون کف و پخش قسمت شرقی پارک لاله ... تو را ... به تو را دارم فکر می کنم گاردلیا ... دستم را از کناره ی پوسیده ی جداره ی قفسه ی سینه ام فرو می برم به کناره های عضله های قلبم و قل قلی توپ پارافینی را بیرون می کشم که تو ... که تو گاردلیا به زمین زدی درست وقتی که از تو پرسیدم گاردلیا ... به خدا که پرسیدم گاردلیا می دونی که تا کجا میره؟ ... به تو فکر می کنم گاردلیا به تو و جداره ی دهلیز چپ قلبم خراب می شود به توی بطن راستم و من ... من توپ پارافین را از توی قسمت پوسیده ی شقیقه ام هجی/هجا می کنم به آخرین فروغ از واکنش های عصبی به آخرین ذره های ملاتونین که حالا از توی سوراخ بینی ام دارد می ریزد بیرون ...تمام دیشب را توی راه پله ی زیر زمین به تو فکر می کردم گاردلیا ... کتاب را بر می دارم منطق الطیر را باز دوباره باز می کنم ... به توی یک صفحه ی تصادفی خیره می شوم و عطر عطرهای عطاری عطار مرا عجیب مست می کند ... مست عطار می شوم همه ی مشامم را عطر یکی از شعرهای بذرافشان پر می کند و ... عطسه می کنم با همه ی ذراتم پخش/پرت می شوم به لای منطق الطیر به میان ردای عطار که از جایش بلند می شود و کتاب را می بندد و ... مرا می بوسد می گذارد روی طاقچه می گذارد کنار ترمه روی کاسه ی لاجوردی لعابی آب و می رود ... عطار می رود و تو آرام از کناره ی کاسه سرت را سرک می کنی بیرون ... کمی به چپ و کمی به راست نگاه می کنی ... پس چشمت را می بندی و به کتاب که بالای سرت هست از زیر پلک های بسته ات نگاه می کنی ... جوری سرت را بالا می گیری که دلم می خواهد سیب گلویت را گاز بگیرم بکنم اما من ... من لای کتاب گیرم ... لای منطق الطیر ... لای به لای سنگینی حجم عظیم مغز داغون عطار و تو دست هایت را باز می کنی .... کتاب را در آغوشت می فشاری و .... بووووووو .... بووووووو ... بو می کنی من را گاردلیا ... بو می کنی فدرس را گاردلیا ... کتاب را سفت بغل می کنی و اشک های خیست را با جلدی از خیسی آب کاسه جدا جدا می کنی .... من و کتاب را با هم ... با خودت ... فرو می بری توی کاسه ی آب ... من را و کتاب را و تو را گاردلیا کاسه غرق می کند به انتها به عمق گرداب کوچکی که حالا دیگر دارد همه ی پله ها را زیر پله را نون خشکه های نمکی محله را دیوارها را جداره ها را ... و دانه های درشت و سفید پارافین را مثل تلخ تلخ یخ های توی پارچ شب های تابستان روی پشت بام خانه با خودش فرو می برد ... ما ... من و تو گاردلیا توی عمق کف کاسه غرق می شویم و عطار که از لای نیمه بسته ی در/پنجدری کشیک می کشید در را باز می کند عبایش را از دو سمت کمی بالا می کشد با شیطنت روی نوک پنجه های پاهایش بدو بدو می آید بالای سر کاسه و آخرین حباب هایی را که حالا دیگر دارند مثل گاز پپسی روی سطح آب می آیند عمیق نفس می کشد می گوید : به سلامتی بچه ها ... به سلامت ...
۱۳۹۲ مرداد ۱۸, جمعه
۱۳۹۲ مرداد ۱۳, یکشنبه
لب هایم دنباله ی لب های تو را می خواهد فقط
به گاردلیا : به جبر گاردلیا ... به جبر خودم را می کشم به کناره ی اولین آسمان خراش این شهر و اولین کناره اش را می گیرم و می روم بالا ... حالا لبه ی هر پنجره ای را که دوست داری فرض کن ... من از اولین آسمانخراش شهر از دیواره اش می گیرم و می روم بالا ... تو را می بینم گاردلیا ... تو را می بینم داری توی اولین کوچه ی پشت همان آسمانخراش تند تند توی همان مسیر کذایی قبلی می روی ... تو را می بینم گاردلیا تو را و آرام از بغله ی سیمانی جداره ی این/همین آسمان خراش می گیرم و می روم بالا ... تو دور می شوی و می روی توی افق توی آغوش گرم افق گم می شوی و من ... من از جداره ی این/همین آسمانخراش می گیرم و می روم بالاتر ...می دانی گاردلیا ؟ توی همین یکی از همین پنجره ها بود که بار اول بوسیدمت ... توی یکی از همین یکی از همین پنجره ها بود که بندآویز دلت پوسیدم ... تمام قشر داخلی قفسه ی سینه ام را از زیر زیرپیراهنم خراش و خون ور داشته ... از جداره ی سیمانی این آسمان خراش قطعه ای را می کنم می گذارم توی دهانم ... زن توی خانه پنجره را باز می کند تا کمر خم می شود پایین و پایش را به یک جایی از توی شوفاژ خانه بند می کند با همه ی آب دهانی که دارد لیس می کشد درست روی پشت گردنم ... می خندد .... بلند ... جوری که صدایش می پیچد توی همه ی طبقه های توی همه ی آسمانخراش های آن حوالی ... چندشم می شود و چیزی مثل مور مور از پشت گردنم تا نوک انگشت های پاهایم مرا گزگز می دهد ... دستم را رها می کنم و مثل یک چتر باز می شوم رو به پایین ... زن توی خانه دامنش را و قطعه ای از لباس زیر زنانه اش را برایم از پشت سر پرتاب می کند که توی صورتم جلوی چشم هایم را می بندد ... می بندد به تو گاردلیا ... می بندد به تو و تو را از من به ورطه ای می برد پایین که حالا دارم تویش آزاد سقوط می کنم ... تمام گرد و خاک محل توی چشم هایم را باز می بندد درست از انحنای پشت گردنم از شیار جای لیس زن توی خانه سرم از تنم جدا می شود و بر می گردد به سمت بالا ... رو به آسمان ... رو به خورشید گاردلیا ... رو به ابرها گاردلیا ... صورتم بر می گردد رو به ماه رو به افلاک رو به اوریون رو به همان نقشه ای که از توی آسمان خانه مان را به ما نشان می داد ... صورتم بر می گردد می چرخد رو به بالا و تنم ... تن خسته ام پر از درد و آماس پر از چیزهایی که تو دوستشان نداشتی به سینه محکم مثل یک سیلی شترق ... مثل پنج حرف حقیقت می خورد روی زمین/توی گوش زمین و صورتم که حالا با سیلی سرخ است حالا با کمی تاخیر بعد از تنم رو به خورشید رو به نور رو به آسمان رو به ماه رو به افلاک رو به اوریون رو به خانه مان از پشت با پشت سر می خورد روی سر همان/همین زمین ... سرم متلاشی می شود و از دوچشم ام یکی از حدقه ها یکیش که حالا من هم دیگر انگار بعد از این توی پس پشتش هستم پرتاب می شود می رود بالا می افتد پشت اولین وانت گذری و ... می رود ... می روم گاردلیا ... توی همان مسیر کذایی که تو تویش داری می روی ... حالا من هم گاردلیا ... من هم پشت سرت توی همان مسیر کذایی ات با تو می آیم ... سرم از قسمت فکم جدا می شود و از بین دندان های آش و لاشم تکه ای از یک ریزه ی شن ریزه ی جداره ی سیمانی آسمان خراش می افتد روی زمین ... وزن بودن را احساس می کنم و قلبم که دارد حالا پاره پاره دارد به جایی از توی پیاده رو زیر پاهای عابران پیاده از توی فقط یک رگش نبض می زند اول با لباس زیر همان زن توی خانه و بعد هم با/به دامنش پوشیده/پوشانده می شود ... چراغ ها را خاموش کن گاردلیا ... توی این رختخواب لب هایم دنباله ی لب های تو را می خواهد/می جورد فقط ....
۱۳۹۲ مرداد ۱۰, پنجشنبه
تنهایی عریان
گاردلیا به فدرس : هاله ی عجیبی دور تا دورم را احاطه کرده ... تمام اتاق به اندازه ی همه ی حجمش با نوری آبی کمی مایل به سفید دور دست هایم حلقه زده ... درست مثل حشره ها جذب نور آبی و کمی مایل به سفید مست و منگ راه می افتم ... توی دلم هی خالی می شود خوب می دانی چه می گویم ... درست مثل وقت هایی که تو توی دلت هی مچاله می شود هی شور می زند هی یک روح سرگردان مظنه ی دل تو را قیمت می کند و هی دنباله ی عبایت یا بها گویان مساحت اتاق را رج می زند ... ته دلم/دلت هی خالی می شود و گودی چشم هایم پر از اشک ... هی از صبح این حفره ی حنجره که نای نالیدن ندارد توی سرم" هی" کشیده ... توان غمناک تحمل تنهایی ... توان غمناک تحمل تنهایی ... تنهایی عریان ...تنهایی عریان ... یکهو دهانم را باز می کنم درست مثل همیشه ی این لعنتی کمربند که باز است و نبستم اش باز ... آنوقت یک مرد با گیتار الکتریکی اش از توی دهانم در می آید و من و مرد و یک مشت سیم و بیس همه با هم پخش و پلا می ریزیم بیرون ... بیرون تر... لایتز ... آرکایو ... ارتعاشات تارهای صوتی ام توی فضای ماشین پخش می شود و همه با هم به علاوه ی همه ی حجم های خالی و حساب نشده ی تمام روزهای اخیر ... همه ی بغض های اخیر ... همه ی غم های اخیر دوباره از راه دهانم به مغزم حمله می کنیم ... و هجوم اشک ها ... شوری اشک ها ... شوری اشک های چشم های گاردلیا ... شوری اشک های چشم های گاردلیا ... شوری اشک های چشم های گاردلیا ... در امتداد پریدن و رفتن ... در امتداد آسمان و انحنای برج ثور ...در امتداد خطوط ممتد عبور دو پرنده ... آنوقت پدر کوچک و نحیف از وسط گردی فرمان می گوید چرا نگاه نکردی دختر؟ ... نشسته و نوازش دست هایش را به زبری برگ های انجیر بخشیده ... پاهایم گزگز می کنند و تو آهسته انگشت هایت را لای موهایم فرو می کنی و نرم می گویی: مگر بدترین حادثه ی ممکن که قرار است بر سر این چهار ستون بدن بیاید چیست دختر؟ گاردلیا؟... آنجا خواب هم هست اما عمیق ... عمیق ... نزدیکتر بیا ... نزدیک ... گاردلیایت منگ و مریض و مسخ روی رشته ی دانه های تسبیح ات پخش و پلا پشت می شود ... این حال خوب بشو نیست فدرسم ... این حال خوب بشو نیست ... باور کن هیچ حافظی از لای کتاب بیرون نمی آید به دادمان برسد ... سرم را توی بغلت بگیر فدرس ... من امروز عجیب غمگینم ... و مرا ببخش به همه ی سر انگشت های جادوییت ... به همه ی لرزیدن های شانه هایت از آخرین باری که سفت و چسبناک شهدم را با شهد ابها شراب انداختی ... مرا ببخش به یک حوض سرخ که پدربزرگ تویش بیخیال نشسته و تماشا می کند ... مرا ببخش به همه ی ماهی های آزاد که با سر به سنگ می زنند و با چه شکوهی شهید می شوند ... حافظ جام به دست خنده زنان رقص کنان خودش را از لای ورق هایش سر می دهد بیرون و باز مثل همیشه تمام اتاق با نوری آبی که کمی به سفیدی می زند پر می شود ... جام می و خون دل هر یک به کسی دادند ...در دایره قسمت اوضاع چنین باشد ...
از ابتدا تا به انتها تا ابدیت تا ابد
به گاردلیا : نشسته ام اینجا و اینجا و آنجای این ماجرا را راه راه و را به را دارم دوباره نگاه می کنم گاردلیا ... دارم دوباره این/همین ماجرا ر...
-
انگار همین دیروز بود ... تنم را آفتاب داده بودم ولنگار همه ی ثانیه ها ... همین دیروز ... تنم را ولنگار کرده بودم زیر آفتاب سوزان جنوب ... ...
-
خوابیده ام ... خیلی زیاد ... طولانی ... عمیق ... آرام ... خوب ... بعد از مدت ها ... قرن ها ... مرگ ها ... بعد از مدت هایی کمی طولانی (مثلن...
-
دارم می خوانم و می نویسم و با افکار تازه ای دوباره به دنیا می آیم ... حرف های تازه ای دارم که توی نوبت هستند که/برای زدن/زده شدن ... نکت...