نکته ی روز : پیام آورانی را دوست می دارم که همچون رعد و برق خود فنا می شوند ... نیچه

به گاردلیا : در ابتدا کلمه بود و بعد خدا فدرس را آفرید ... فدرس کلمه را ورداشت و برد و برد و برد تا به یک خانه رسید پس سوم خانه بود که خدا آفرید ... خانه بزرگ شد بزرگ شد و بزرگ شد تا به یک رود خانه رسید پس رودخانه چهارم بود در مرتبتی که خدا آفرید ... رودخانه رفت و رفت و رفت تا به ماهی تابه رسید و پس ماهی تابه پنجمین مخلوقی بود که خدا آفرید و بعد تو آمدی و ماهی تابه را برداشتی  ... پس ششم تو بودی گاردلیا که خدا تو را بعد از کلمه و فدرس و خانه و رودخانه و ماهی تابه آفرید و بعد روز هفتم شد ... روز تعطیلات رسمی بارگاه خداوند منان و چون آن روز تعطیل بود و خدا چیزی نمی آفرید تو ماهی تابه را برداشتی و از کناره های رودخانه برگشتی تا راه به خانه رسید ... در که زدی فدرس که توی خانه بود درهای خانه را یکی یکی یکی باز کرد و باز کرد و باز کرد تا به تو رسید و چون رسید چون هنوز خدا تخم مرغ را که نه مرغ را هم نیافریده بود تخم بگذارد فدرس کلمه را توی ماهی تابه انداخت و مثل نیمرو به این/همین متن رسید ... دوتایی نشستیم و سفره ی هنوز خلق نشده ی خدا را پهن کردیم و چون خدا چیزهای دیگر را هم هنوز خلق نکرده بود تنگ لعابی و بشقاب و سبزی تازه ی نکاشته شده به دست تو و کلی مخلفات دیگر را  فرض کردیم و .... هی دخترررررررر!!! عجب ناهاری زدیم توی رگ با هم آن روز .... روز هشتم و نهم و دهم و یازدهم و دوازدهم و ... را هم بی خیال ... ما که حالمان را بردیم همان روز  ... نبردیم؟؟؟ د بردیم دیگه آخه نالوتی ...