گاردلیا به فدرس : بهار وسوسه گر در راه است ... بهار طناز با قدم های سنگین سلانه سلانه ... سرزمین مان به گرمی نشسته فدرسم ... زمستان بساط اش را از ملک آبا و اجدادی مان جمع کرده و راهی سفر است ... خبر گذشتن یک سال دیگر را از چروک های صورت پدر گرفته ام ... از کف خیس حیاط که مادر امروز با اشک های پیرش آب پاشی اش کرد ... از گل سیبی که تا چند روز دیگر به دنیا می آید ... از تبریزی ها و صنوبرهای باغچه که قرار است باز سبز بپوشند ... از تنه ی کهن سال درخت گردو ... از طرح بی تاب دست هایم در پیچ و تاب لاله های سرخ و زرد که ثبت شد هزار هزار تصویر ... خبرش را خوب باخبرم ... حتی عکس های رنگی اش را امروز قاصدکی بی بال ریخت روی دامن ام ... عطر سنبل و ترکیدن دانه های اسپند و عجله برای رسیدن به تو و نشستن با تو سر سفره ی هفت سین از آخرین باری که نوروز را در ایران جشن گرفتیم ... نوای مناجات "عظمت" سبزی سبزه ی سفره ی هفت سین را می پاشید به دل هایمان: " ای پروردگار من ستایش تو را سزاست که نوروز را جشن قرار دادی برای کسانی که به محبت تو روزه گرفتند." بهار وسوسه گر در راه است ... گاردلیایت زیر آسمان غربت توی چشم هایش را تنگ می کند برای ماهی قرمز اشک های چشم هایش که الان برای خودش حتمن حسابی مردی شده ... تنگ اشک های چشم های گاردلیا ... اشک های چشم های گاردلیا ... دلتنگی عجیب است فدرس ... بودن در عین نبودن ... داشتن خوشبختی در حجم بزرگ نداشتن اش ... زخم های عجیب و خوشی های کوچک بزرگ کوچک مان ... آدم اینجا تنهاست فدرس و سایه ی لعنتی این نارون تا ابدیت جاری ست ... بهار وسوسه گر در راه است و این گوشه ی دنیا می شود باز با عطر شکوفه های سنجد سرزمین مان تا همیشه دیوانه ماند ...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر