گاردلیا به فدرس : از همه ی روزن های بسته به دنبال شعاعی از نور دست و پا می زنم باور کن هنوز درک مفهوم بعضی کلمات بسیار دور برایم نزدیک است ... کلمه جنبه ی آوایی اش را از دست می دهد و یک پارچه دود و خون و فریاد می شود ... تنها یک واژه نیست ... مفهوم است ... سرزمین اجدادی من و تو /ما ... تو به آفتاب نگاه می کنی و همه ی روزهای رفته ... به کوچ و همه ی بر نگشتن ها ... به حجم سنگین غربت ... من به ذره هایی از خودمان که هنوز در خاک ریشه دارد ...نفس می کشد ... زنده و گرم مثل تن سبز تبریزی های ته باغ ... صورتم را وسط قاب چوبی می گذارم ... زوم می کنی روی خطوط ... فلش ...تلیک ... خرداد کثیفی بود ... تیر با سوزش کشنده ی تیرهای فلزی ... فصل کثیفی ست و هی بوی خون توی بینی ات می پیچد ... رگت به شکل عجیبی ورم کرده ... دستت یاغی شده قلم خرد می کند ... بطن این انگشت فلسفه اش زایش است ... نوزاد کلمه روی دامن من ... روی دامن گاردلیا که مفهوم مام کودک تو را دارد ... تو پرده نشین همه ی پرده های دریده شدی و من گاردلیا بانوی زنده و حقیقی تو با همه ی استواریم بر باور تمام تو روی دست نازنینت بوسه می زنم و تو را به نام "نور" قسم می دهم تا باز دامن مرا از بوییدن و بوسیدن نوزادی دیگر از شعر سرشار کنی ... بنویس نازنینم از " ایران" ....
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر